Jeżeli ona jest słodka, to w żyłach płynie nam kwas akumulatorowy... Wciąż pamiętam dzień, kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy.
Ubraną niczym tania dziwka, jak cała ta „złota młodzież” Pragi. Zaćpaną po uszy. I jeszcze ten napis WAMPIR na koszulce...
Później zrozumiałem, że to nie była poza. Kristina Salo…
Tylko ją kochałem naprawdę, ale czy z wzajemnością? A czy pantera może kochać swoją ofiarę? Chcę o niej zapomnieć, ale wciąż mam nadzieję, że jeszcze ją spotkam... By napluć jej w twarz i… kochać ją jeszcze ten ostatni raz... Szukam. Po całych Czechach rozrzucone są wille ożywające tylko nocą.
– Policja.
Krzywię wargi. Znowu dźwięk dzwonka.
– Policja!
To już całkiem budzi nawet nieszczęśnika w moim łóżku.
– Kto to, kotku?
– Gliny – chrypię przez ściśnięte gardło i otwieram drzwi.
Stoi w nich Konrad Ber, jak zwykle wypełniając sobą całą futrynę.
– Masz towarzystwo? – Lata doświadczenia nie pozwalają mu nie zauważyć męskich butów rozrzuconych w przedpokoju.
– Nie twoja sprawa.
– Wyrzuć go, Tino – to prośba; tonem grzeczniejszym niż ten, do którego jestem przyzwyczajona.
– Nie.
– Proszę.
Podnoszę ku niemu wzrok.
– „Proszę”?
Kiwa głową.
Wlokę się do sypialni.
– Spadaj.
Moje polecenie nie jest konieczne. Chudy facecik właśnie podnosi z ziemi plecak.
– Jakieś problemy? – pyta raczej z obowiązku.
– Nie. Buty są w przedpokoju.
Przemyka obok mnie i zbiera z podłogi schodzone buciory.
– Cześć.
Nie odpowiadam, zatrzaskując za nim drzwi. Potem odwracam się w stronę Bera.
– Słucham.
– Piłaś z niego? – Konrad z ciekawością przegląda książki w mojej biblioteczce. – To ćpun.
– Tym lepiej. Mniej z nimi problemów.
Przyznam, że z ulgą powitałam odmianę w korowodzie „bystrych babeczek o ciętym języku”. Z drugiej strony poczułam się, jakby mi ktoś na głowę wylał wiadro pomyj. Książkę czyta się ze wstrętem, odrazą i przeświadczeniem, że jest się gorszym rodzajem istnienia. Zabieg genialny, moim zdaniem, choć to może sprawić, że bardziej czuły na tym punkcie czytelnik się zniechęci. Cóż, ja jestem upartym babsztylem, więc dałam radę.
(...)
To nie jest grzeczna książeczka. To jest rewelacyjnie napisana opowieść z perspektywy istoty, która miała parę stuleci czasu, by nabrać pogardy dla świata. Krwiożercza, a równocześnie nie przekracza cienkiej granicy dobrego smaku. Przeczytałam ją z prawdziwą przyjemnością – tak, jak z rozkoszą sięga się po piekielnie ostre ogórki konserwowe po kilku godzinach ssania landrynek.
Dobry wampir nie jest zły? Ależ jest, moi drodzy, jest. I to jak.
Książka wciągnęła mnie prawie od samego początku, czytało się błyskawicznie, również ze względu na to, że akcja goni akcję, nie można się nudzić. Wampiry w tej powieści zdecydowanie nie są miłymi typami – interesuje je tylko krew, władza i seks. Ludzie dla większości z nich to tylko drobna przekąska, którą można używać, jak ma się tylko ochotę. Seks to tylko czynność higieniczno-rozrywkowa. Są cyniczne, wredne, nie miewają dylematów moralnych. Daleko im do lukrowanych stworków z tak modnych ostatnio książek. Ale jakże ciekawe są wampiry w tej wersji oraz ich świat! Świat brutalny, rozpustny, ale jednocześnie jakoś dziwnie podobny do rzeczywistości – z dzikimi imprezami, “złotą młodzieżą”, ludźmi szukającymi tylko nowych podniet i używek. (...) Czytało mi się bardzo dobrze, mimo pewnych niedociągnięć czy prostoty. Wciągnęło i zapewniło dobrą rozrywkę. Połączenie książki fantasy, z dobrym kryminałem i książką akcji.
"Słodką jak krew" można pożreć jednego dnia. Akcja gna jak szalona, a doskonale poprowadzona historia wampirów z Pragi wciąga bardziej, niż wszystkie pozycje napisane w stylu "Twilight" od paru lat. Jest to również satyra na tysiące nastolatków, które otumanione mitem seksownego wampira-strażnika traktują to zbyt poważnie. Czasem nawet ryzykując życie innych.
Zakończenie nie przynosi jednak odpowiedzi na parę pytań, które nurtują czytelnika przez całą książkę. To dobre otwarcie dla części drugiej co do której nie mam wątpliwości - musi powstać.
Ze „Słodkiej jak krew” wyłania się nie tylko ponury obraz wampirów, ale także gorzki komentarz do współczesnego świata. I choć wszystko to opakowane jest brawurowo w kolorowe postacie i efektowne akcje, po lekturze nie wylatuje natychmiast z pamięci. Polecam ją zwolennikom dobrych kryminałów z pogranicza thrillera oraz wielbicielom dobrej literatury akcji. Wszystko to razem, wraz z dużą dawką okrucieństwa i seksu sprawia, że otrzymujemy wreszcie dobrą współczesną powieść o wampirach. Która kompletnie nie trafi do wrażliwych serduszek miłośników twórczości pani Myer czy Rice.
(...) już sama okładka z rysunkiem autorstwa Dominika Brońka jest bardzo wymowna. Utrzymana w czarno-białej, komiksowej poetyce „Sin City” jest doskonałą zapowiedzią drzemiącej pod okładką intrygi, która jest mieszanką seksu, przemocy oraz czarnego humoru, smakowicie doprawioną nutą perwersji. Nie będę zachowywać tego zdania na koniec – książka jest rewelacyjna.
Nie jest to powieść dla fanek Edwarda Cullena ze „Zmierzchu” i niewiele ma wspólnego z romantycznym wyobrażeniem Louisa de Pointe du Lac z „Wywiadu z wampirem.” Jeśli ktoś oczekuje wampirów bolejących nad swym losem potępionych, tudzież niemożliwego romansu i tragicznych rozterek wynikających z zakazanej miłości oraz innych typowych problemów, jakie zawsze pojawiają się w związku człowieka z wampirem, może spróbować, ale nie gwarantuję satysfakcji. (...) Natomiast fani produkcji takich jak „Blade”, „Underworld” czy nawet wspomniane już „Sin City” nie będą zawiedzeni.
Neomillner stworzyła książkę ciekawą z co najmniej kilku powodów. Po pierwsze napisała tekst, który klimatem bardzo przypomina grę komputerową „Vampire The Masquerade: Bloodlines” – jest współcześnie i wcale nie zabawnie. To świat, który tętni rytmem imprez, na których ogląda się wymyślne tortury seksualne, ktoś wciąga działkę prochów, komuś robi się słabo, wszyscy piją i chodzą do łóżka z nieznajomymi. (...) Nie brak Słodkiej jak krew również kilku naprawdę pięknych, wzruszających scen, choć więcej w nich okrucieństwa i smutku niż typowego romantyzmu. Do zalet tekstu należy również fakt, że bohaterowie nie są (przynajmniej nie wszyscy), jak można by przypuszczać, płascy czy papierowi. Język, jakim operuje autorka – dosadny, rzeczowy, czasem chłodny – dodatkowo pogłębia w niektórych fragmentach zastosowaną przez nią psychologizację.
Wciągnięta byłam po mniej więcej dwudziestu stronach. Zatracona dla książki zaraz potem.
Myślałam, że wszystko już było. Tymczasem Neomillner stworzyła oryginalny i niezmiernie barwny świat wampirów. Zwani u niej Swojanami, wampiry mają niespotykane w innych książkach czy filmach nawyki i style życia, tworzą społeczności oparte na mieszance lojalności i chęci ochrony samego siebie. (...) Niezależnie od „wampirzego” charakteru opowieści, to naprawdę świetnie poprowadzona, napisana ręką doskonałej pisarki opowieść. Czuć w tej książce klimat, niemalże jakbyśmy sami podróżowali po ulicach Pragi z Kristiną i Kayem. No i to końcowe poczucie niedosytu, jakby brakowało jeszcze ze 100 stron. Doskonała powieść, przede wszystkim dla wielbicieli niezbyt strasznego horroru z rodzaju Buffy, Postrach Wampirów. Tutaj jest tylko troszkę bardziej drastycznie. Ale wspaniale!
