Życie bez palców jest niewesołe. To jasne jak słońce, które ni­gdy nie zachodzi nad Port Royal, że nie da się wówczas nie tylko grywać na fecie, czy obmacywać wystawionych na sprzedaż wdzię­ków portowych narożnic. Nie da się także, a może przede wszystkim, zawiązać węzła na kołkownicy statku. A to oznacza pożegnanie z żeglugą po błękitnych wodach. Koniec dostarczania do hiszpań­skich i holenderskich osad pewnych rzeczy tudzież od­bierania stamtąd towarów, których każdy funt przewie­ziony do portów starej ladacznicy Europy zamienia się na jakże miło brzęczące pesety i dublony. Koniec chleba z omastą. Koniec... wszystkiego?
Dlatego dla czcigodnego pana Jamesa Wallisa, szypra i właściciela dwumasztowej sniggi Speedy Fortune, trud­niącego się przewożeniem – nazwijmy rzecz po imie­niu – kontrabandy ukrytej pod pokładem przed wzro­kiem celników i strażników portowych, utrata jednego palca stawała się bardziej bolesna, niż urwanie połowy kuśki razem z korzeniami.
Niestety, w tej chwili i w obecnej sytuacji strata owa była równie prawdopodobna, jak to, że po sztormie na­stępuje cisza. Wallis siedział bowiem w tawernie Pod Śle­pym Komodorem, przywiązany liną do krzesła, z rękoma ułożonymi na stole, palcami unieruchomionymi między gwoździami wbitymi w równych odstępach w brudny, zalany rumem i winem blat. Sytuacja była nad wyraz przykra i paskudna, a przedstawienie zbliżało do fina­łu, albowiem rosły jak góra i śmierdzący niczym beczka zjełczałego sadła Negr, zwany Tomem, przeciągał właś­nie z lubością i zgrzytem osełką po ostrzu marynarskie­go noża.
Osiem palców! Na zrośniętą piczę świętej Zuzanny! Każdy z nich wart był dokładnie tyle, co rulon złotych, hiszpańskich monet. Osiemset dublonów! Taką sumę Wallis winien był Pietowi Corneliszoonowi Buskenowi, holenderskiemu lichwiarzowi z Rybnego Targu w za­chodniej części Port Royale, człowiekowi równie wyra­chowanemu, co bezlitosnemu, któremu okaleczenie bliź­niego przyczyniało mniej więcej tyle wyrzutów sumienia, co rozgniecenie dorodnego karakana.

Do stu beczek marynowanych śledzi! Komuda i tym razem nie zawiódł moich oczekiwań. O ile „z pewną taką nieśmiałością” sięgnąłem po tę książkę (w duchu wzdychając za powrotem sarmackich klimatów), o tyle przyznać muszę, że bawiłem się świetnie zatapiając się w lekturze.
Oto przed nami kreowany jest prawdziwy piracki świat. Prawdziwy, bo daleki od hollywoodzkiego obrazu uśmiechniętych i czarujących dżentelmenów, którzy bronią czci uciśnionych dziewic i posyłają na dno paskudnych korsarzy. W tej książce aż kipi od tabunów śmierdzących rumem łotrów spod ciemnej gwiazdy. Ich obleśne oblicza zerkają na nas z każdej strony. Ich łapy sięgają po nasze sakiewki (sic!) i klejnoty (sic! po stokroć). Pokład śmierdzi szczurzymi odchodami, ranni wyją z bólu, trup ściele się gęsto, a wisielcy tańczą na masztach. Ulice pełne są paskudnych dziewek, oddających swe wątpliwej jakości wdzięki we władanie marynarzy, którzy po wielomiesięcznej morskiej podróży zaznali jedynie bata bosmana (sic!) albo ścisku w kajucie pełnej majtków (sic!).
Komuda bezsprzecznie udowadnia, że jest mistrzem w literackim fachu. Nikt tak jak on, jak nadwiślański kraj długi i szeroki, nie potrafi opisać obrzydliwości, występków i zła tamtych czasów. Te wizje wydają się szalenie prawdziwe... i nie dziwota! Autor garściami czerpie z historycznych źródeł i przedstawia jak było w tamtych czasach.