Gdyby rozdawano medale za opowiadania, to na moim podium powinny stanąć trzy utwory: „Fantastyczna miłość” Karoliny Majcher, „Miód z moich żył” Rafała W. Orkana oraz „Dożywocie” Marty Kisiel. Ktoś zarzuci im brak oryginalności, ale zapewniam, że każde z nich ma w sobie to coś, co nie pozwala o nich długo zapomnieć. W wypadku opowiadania Orkana to przede wszystkim ciekawie skonstruowany świat zamieszkany przez niebanalne postaci. Może puenta, iż szukamy daleko tego, co tak naprawdę jest na wyciągniecie ręki, wyda się banalna, ale w tym utworze została idealnie wkomponowana w całość. Z kolei „Dożywocie” broni się przede wszystkim ciepłym humorem i wspaniałą kreacją uczulonego na pierze anioła o wdzięcznym imieniu Licho. Mam tylko nadzieję, że autorka nie zarzuci pomysłu i jeszcze nieraz będziemy mogli odwiedzić Lichotkę i jej niesamowitych mieszkańców. Natomiast siła „Fantastycznej miłości” tkwi w zwyczajności. Spotykają się dwie osoby: On i Ona. Widzą się pierwszy raz, ale już za chwilę się pokochają. Nie będzie to jednak miłość od pierwszego wejrzenia, a efekt łyknięcia „cudownej” tabletki. Podoba mi się, kiedy tych dwoje samotnych ludzi rozmawia o życiu, a w tle widzimy obraz bezdusznego społeczeństwa, gdzie nie ma miejsca na prawdziwe uczucia. Proste i prawdziwe.