Live in LA

Płyta została zarejestrowana w bardzo nietypowym składzie - trąbka/kornet, kontrabas, puzon. I choć muzyka mocno odwołuje się do klasycznego jazzu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, cały czas pozostajemy w otwartej, stricte współczesnej formule. Podobnie jak na płytach Zorna z Lewisem i Frisell mamy tu do czynienia z trzema instrumentami cały czas grającymi solo. Inaczej jednak niż tam - tu bowiem spora część czasami trąbka i puzon dublują unisona (równiutko i cudownie zagrane), czasami są one oparte na rygorystycznym kontrapunkcie. Kontrabas Dressera cały niemal czas pozostaje w opozycji do dwóch dęciaków, narzucając im swingowy podkład. Najbardziej klasyczne są kompozycje Ferris z cudowny "In My Dream" przywodzącą na myśl dokonania pianisty Sonny'ego Clarke'a. Dwa utwory mają nieco odmienny charakter - "Pandas Run" oraz "Bamboo Shots" to improwizacje o wiele mocniej niż reszta muzyki osadzone we współczesności, z dźwiękiem dętych instrumentów mocno modulowanym przez rozmaite tłumiki, ale - podobnie jak reszta płyty - zagranymi z namysłem i dbałością o formę. Jest tu miejsce na dojrzałą muzykę - nie ma na pośpiech i powierzchowną energię, przykrywającą - jednak - twórczą pustkę nawet najlepszych improwizatorów.