Krzyże i kapliczki przydrożne jako znaki społecznej, kulturowej i religijnej pamięci

Krzyże i kapliczki przydrożne, czyli "mała architektura sakralna", to bardzo charakterystyczne elementy polskiego krajobrazu. Stawiane z określonych powodów, w specjalnych miejscach, wypełniają też różne funkcje. Są znakami natury religijnej, społecznej i kulturowej. Były już przedmiotem zainteresowania przede wszystkim etnologów i etnografów. Wiele miejsca poświęcono przede wszystkim ich stronie architektonicznej. Jednakże ta problematyka implikuje jeszcze wiele dodatkowych zagadnień, które nie doczekały się, jak dotąd, należytej dokumentacji oraz interpretacji. Zebrane w tomie artykuły, stanowiące pokłosie i wynik dyskusji kulturoznawców, antropologów, językoznawców, etnologów i folklorystów, przedstawiają obiekty "małej architektury sakralnej" m. in. jako świadków zdarzeń, jako pomniki pamięci, akty wiary, znaki religijności. Ukazują rolę przydrożnych krzyży i kapliczek we współczesnym społeczeństwie wsi i miast, a dokładnie mówiąc - w procesach komunikacji społecznej (zarówno wewnątrz-, jak i międzypokoleniowej). Zgromadzone w tomie artykuły pozwalają zatem mówić o krzyżu i kapliczce jako wielokodowym, złożonym, pełniącym różne funkcje (m. in. delimitacyjne, upamiętniające, religijne, społeczne) makroznaku.