Przebudzeniu towarzyszył potworny hałas. Brutalnie wyrwana ze snu królewna chwilę przez miała wrażenie, że świat się kończy i zdążyła nawet zastanowić się, czy ma coś przeciwko temu. Ponieważ nie udało jej się podjąć decyzji, otworzyła oczy, przetarła je i mogła podziwiać, jak wielki tajemniczy wojownik wyrywa najbliższy dąb z korzeniami, wzbijając przy okazji w powietrze masę kurzu, pyłu i próchna, którego część osiadała na okolicy, a część na siedzącej na trawie dziewczynie. Królewna otrzepała się odruchowo, ale nie na wiele to się zdało, bo kolejna chmura brudu poleciała w jej stronę. Mięśniak musiał być Gawarkiem, którego Wrota zgodnie z obietnicą zmieniły w bohatera. Salianka nie miała czasu rozmyślać nad tym zbyt głęboko, bo kiedy kolejna porcja kurzu wleciała jej do gardła, musiała zająć się walką o odzyskanie oddechu. Chwilę trwało zanim zdołała pył wykaszleć.

— Przestań! — wrzasnęła do wojownika.

Poderwała się na nogi, przy okazji radośnie stwierdzając, że Wrota oddały jej ciało, przynajmniej na razie. Siedziały gdzieś na dnie jej umysłu, zmęczone.

— Gawarek, przestań! — wrzasnęła drugi raz.

Usłyszał, puścił pień i podszedł do niej. Królewna musiała przyznać, że Wrota się postarały. Książę przewyższał ją teraz o dwie głowy, w barach był jeszcze szerszy, i wszędzie miał pełno różnorakich mięśni rozrośniętych niemal ponad ludzką miarę. Na jego twarzy malował się spokój, a szeroki uśmiech, bez śladu Gawarkowej pyszałkowatości, budził zaufanie. Od całej postaci biła godność, spokój i siła. Ogólnie był do siebie trochę niepodobny, chociaż dalej miał jasne włosy i błękitne oczy.

— Nie możesz mi mówić Gawarek — powiedział. Głos też miał nowy — głębszy, przyjemniejszy.

— Mogę „głupku”, jak wolisz — odburknęła Salianka.

— Wybacz, czarodziejko, ale chodziło mi o to, że jako tajemniczy wojownik muszę ukrywać swoją tożsamość. Pod tą postacią zwać się będę Ulk.

— Dlaczego akurat tak?

— Krótkie imię, szybko przedstawię się wrogom i będę mógł ich szybko ciąć. I gawiedź łatwiej zapamięta.

Królewna pokiwała głową, uznając trafność argumentacji.

Ruszyli w drogę, niedawna królewna, a obecnie wieśniaczka Salianka i niedawny książę, a obecnie wielki wojownik Ulk. Bohater szedł żwawym krokiem, wypatrując uważnie jakiejś przygody. Pilnował przy tym, by nie oddalać się za bardzo od dziewczyny, którą wciąż bolały nogi, przez co nie radziła sobie z dotrzymywaniem mu kroku. Poza tym Salianka z wolna popadała w przygnębienie, a jak wiadomo takie stany nie wpływają korzystnie na tempo marszu. Dotarło do niej bowiem, że sytuacja z dnia na dzień robi się coraz dziwaczniejsza, ona sama nie ma właściwie na nic wpływu i jedyne co jej pozostało, to trzymać się na powierzchni fali i próbować nie utonąć. W tym akurat miała wprawę, na tym polegało jej życie w Twierdzy. Ale skoro ją opuściła, to owo życie powinno okazać się choć nieco bardziej zajmujące.

Nie minęło wiele czasu, jak królewna całkiem straciła zapał i zaczęła marudzić.

— Daleko jeszcze do Dolin?

— Jeszcze trochę.

— Duże trochę? — drążyła.

— Jakby było za blisko, to kreatury z Twierdzy coraz by nas napadały.

— I tak napadają — zwróciła mu uwagę Salianka. Łupieżcy od pokoleń urządzali sobie wypady na wszystkie sąsiednie tereny, a kiedy już zrabowali wszystko, co przy granicy zrabować się dało, ruszali dalej, niekiedy nawet pod samo miasto Dolin.

— Ale teraz w Dolinach będę ja i mój miecz. Powiedziałaś... Znaczy, czarodziejka mi powiedziała, że nawet setkę wojaków pokonam. Nawet dwustu.

Salianka zapatrzyła się na niego tak, że prawie stanęła.

— Co one z ciebie zrobiły — westchnęła głęboko. Wojownik uniósł brwi ze zdziwieniem, ale królewna nie miała zamiaru rozwijać tematu. Machnęła tylko ręką.

Szli więc dalej, Ulk wypatrując wrogów, Salianka zadumana nad mocą Wrót. Droga była niesamowicie monotonna, dopiero gdzieś koło południa przestała się składać tylko z traktu i drzew rosnących po jego obu stronach. Oprócz drzew zaczęły się pojawiać wielkie szare głazy, pomazane i poryte przez niekulturalnych podróżnych. Pod jednym z takich głazów kuliły się trzy istotki.